Mijn leven en ervaringen tot nu toe.

Om tot het werk in het licht van god en de paranormaliteit over te gaan, heb ik zelf heel wat ervaringen op dit gebied gehad.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Van O tot 8 jaar

Mijn kinderjaren waren vreemd en dan heb ik het over de tijd van 0 tot en met 8 jaar. De eerste twee jaar van mijn leven zijn nog heel duidelijk voor me. Ik weet nog aardig wat indrukken die ik had. Mijn ouders maakten weinig foto's toen maar veel dingen weet ik me te herinneren. En niet zoals de verhalen in de familie zijn. Nee ik weet veel meer details. Ik wist dat ik een vreemde eend in de bijt was. Ik voelde veel zaken aan, wist feilloos situaties te vermijden die niet veilig waren, wist wie "goed" waren en wie "slecht" waren. Ik hoorde complete gesprekken die ik eigenlijk niet kon horen omdat de afstand te groot was. Ik zag dingen om me heen die anderen niet zagen. Dit zijn nog de positieve dingen. Negatieve dingen waren kasten die omvielen, dingen die ik kon verplaatsen zonder handen te gebruiken. Bomen, planten en dieren die dingen vertelden. Er waren kleine wezentjes om me heen met de gekste uitdossingen. Ik kreeg zaken door via stemmen, via beelden of ik wist ze gewoon zoals dingen in het nieuws, bij vriendjes of vriendinnetjes. Ik kon ook gedachten bij mensen binnen laten vallen. Had ik zin in iets lekkers dan vroeg mijn moeder ineens of ik zin had in een snoepje. Of wilde ik een bepaald spelletje doen maar niet altijd laten merken dat ik degene was die alles bepaalde dan vroeg mijn vriendje of vriendinnetje of we dat gingen doen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Mijn 8e levensjaar

Op mijn 8e levensjaar besloot ik drastisch te stoppen om alles binnen mij te laten. Ik was het zat en dat kwam door een ernstige gebeurtenis die ik trachtte te voorkomen. Ik stond bij een zebrapad om over te steken bij een stoplicht. Bij het fietsers stoplicht stond een meisje dat over wilde steken. Ze had haast want het was kinderpostzegeltijd. Ik kende haar van school ze zat in de 6eklas terwijl ik in de 2e zat. Ik zei van tevoren dat ze het niet moest doen. Er komt een auto heel hard aanrijden dus pas op. Ze fietste toch door en stak over. Ze werd overreden door een auto en was dood. Op school was iedereen in rep en roer. En ik zat met een gevoel van ik mag dit tegen niemand zeggen want het is haar eigen schuld. Ze wilde niet luisteren. In de 6e klas heb ik in de klas gezeten met continue haar foto naast me van haar. Het leek wel of ik steeds gestraft werd voor het feit dat ik had gefaald. Want dat besef had ik toen. Ik vond dat ik had gefaald.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Vanaf mijn 20e

Sinds mijn 8e heb ik niet meer bewust van die vreemde zaken gehad. Ik wist wel eens dingen van tevoren maar wimpelde het af met dat iedereen dat wel eens had. Tot het moment dat ik 20 ging worden. Een van de ergste dingen die je als mens kan overkomen. Ik liep te joggen in het bos toen ik werd aangevallen van achteren. Ik voelde iets hards in mijn nek en viel op de grond. Ik was net iets gaan bukken dus de klap was niet echt heel hard maar ik raakte uit balans. Ik werd beetgegrepen door iemand. Zijn armen in mijn nek. Ik zag voor me een andere kleine man verschijnen. Een hele gore smile op zijn gezicht met een blik in zijn ogen die me het ergste deed vermoeden. Ik dacht toen van nee niet dit. Laat me alsjeblieft niet dit overkomen. Maak me dood maar niet dit. Ik wist steeds wat er ging gebeuren. Mijn hersenen waren me aan het voorbereiden. De details zal ik besparen maar ik wist dat de ander even afgeleid was en de persoon die me vasthad zou verslappen. Ik kreeg een soort opdracht om dingen te doen. Ik volgde ze op en het resulteerde dat ik daarna de ene man had beschadigd met een compleet afgescheurde knie. De ander had ik later toen ik het besefte in een armdraai op de grond liggen. Zijn schouder hoorde ik kraken en mijn been bevond zich op zijn rug. Een hoop gekerm hoorde ik en ik keek om me heen naar de ander. Die lag te kronkelen met zijn arm om zijn benen. Ik wist genoeg. Ik zei nog van zorg voor elkaar en kom me niet achterna. Ik heb jullie al een keer gevloerd dus dat zal de tweede keer ook lukken.

Ik ging me na deze vervelende situatie dingen herinneren van vroeger. Ik had weer kunnen gebruiken wat diep weggestopt zat voor deze traumatische gebeurtenis. Langzaam kwamen weer voorvallen terug. Zo kwamen ook de herinneringen aan de hemel boven. De bijna dood ervaringen die ik had gehad. Een keer met verbranden. Ik verbrandde door kokend heet water. Mijn lichaam werd helemaal rood. Maar geen wonden daarna. Het was water geweest van 100 en geen schrammetje op mijn lijf op veel roodheid na. Ik was uit mijn lichaam getreden en weer teruggestuurd. De boodschap die ik had meegekregen was dat het nog te vroeg was en dat mijn taak nog niet was voltooid. De tweede keer was dat ik ernstig ziek was. Gevreesd werd voor mijn leven omdat nekkramp werd geconstateerd. Ik heb een nacht vreemd geijld. Ik voelde dat er veel engelen om me heen waren. Daags erna was het gevaar geweken. Het werd een gewone griep. Toen is langzaamaan het besef teruggekomen dat ik dingen van tevoren wist. De helderwetendheid kwam steeds sterker terug. Ik zei wel eens tegen mijn vrouw ik ga zo remmen want er komt een auto anders naar binnen. Dit stoplicht trek ik nog niet op want er zeilt er zo 1 door rood. Ik hoef vandaag niet daar en daar naartoe want ik word zo gebeld. Mensen kon ik heel goed inschatten. Ik maakte ook weinig fouten in reacties van anderen op situaties. Veelal werd mijn vermoeden bevestigd in de problemen van mensen en kon hen daarbij helpen.

Langzaam voelde ik dat er warmte uit mijn handen kwam, een vreemd soort energie. Soms was het in de vorm van een bal en kon ik mijn handen niet eerder bij elkaar krijgen dan dat ik de bal losliet. Telefoon ging over terwijl er niemand belde. Televisie die spontaan aansprong. Computers die vreemd deden als ik in de buurt was. Telmachines die verkeerde tellingen maakten bij mezelf of bij anderen als ik in de buurt was. Ik voelde de spanning uit stopcontacten komen. Mensen die iets kwamen vertellen kon ik van tevoren op de juiste manier benaderen omdat het verhaal al bij me bekend was. Als de telefoon ging wist ik wie er belde.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Het grote besef

Later besefte ik dat iedereen altijd naar me moest kijken. Ik ben geen bezienswaardigheid en als ik mezelf op straat tegen zou komen zou ik niet opkijken. De lengte van 1.96 was voorheen iets om voor op te kijken maar tegenwoordig ben je 1 van de velen. Nee het is me later ook verteld door een paranormale collega. De uitstraling die ik heb, schijnt mensen alert te maken. Ook al willen ze niet ze kijken naar me al beseffen ze niet waardoor het komt. Ik ben zo onopvallend dat men ook niet verwacht dat het van mij komt. Alleen ver ontwikkelde paranormaal begaafde mensen die weten waardoor dit komt bevestigen het mij en schieten gewoon in de lach om mijn constante verontwaardiging. Zo lelijk en zoveel aandacht. Ik vind het best. Lekker dat het niet om mijn uiterlijk is dat men naar me kijkt. Het gaat bij mij altijd al om de persoon. Ik zie alles maar als een grote knipoog.

Relativeren hoort er heel sterk bij. Praatsessies met andere ver ontwikkelde paranormaal begaafde mensen is een heerlijkheid. Vooral het bespreekbaar maken van onze waanzinnige dingen. Ook het feit dat we dingen doen die verschrikkelijk zijn om mee te maken. Het feit dat je dit gewoon doet voor anderen zonder ook maar af te vragen of je de impact aankan. Je weet dat je goed begeleid wordt door de gidsen en alle andere helpers om je heen. Ik zal hiervan nog een voorbeeld schetsen.

Een man met ernstige oorlogstrauma's kan zelf niet door deze fases heen komen. Het verwerkingsproces is zo zwaar dat hij dit niet aankan. Om toch hem en zijn gezin te helpen kunnen een collega en ik in een avondsessie het gezin helpen. Mijn collega begeleid iedereen door de zware situatie. Ik mag als "slachtoffer" met mijn helderziendheid, horendheid en voelendheid alles van die tijd meemaken. Ik bevind me in de situaties waarin hij zich ook heeft bevonden met alle gevoelens van angst en vernedering, de beelden van dood en oorlog, het geluid van moord en doodslag en de pijn van alle ellende en folteringen.

Ik heb mijn leven veel pijn en situaties moeten doorstaan. Nu weet ik dat dit een klaarstoomcursus was voor hetgeen ik kan betekenen om mensen te helpen. Het zijn testen die je aflegt om verder te groeien. Opoffering voor een beter bestaan. Voor ons is iedere ziel die gered wordt een mooie daad. Daarvoor zijn we op aarde. De wijsheid die we bezitten mogen we hiervoor gebruiken. Een mooi gegeven. Dit gegeven is alleen zo vaak onbegrepen door mensen, wijsheren, medici en therapeuten. Het is een lange weg te gaan om duidelijkheid in de wereld omtrent het leven te geven. Gelukkig zijn we ook met velen hier op aarde. Ieder zijn eigen taak op deze wereld. Als het maar in het juiste perspectief wordt gezet.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~