Familie van der Wal

Dit gezin kwam op mijn pad doordat ik vroeger in contact was met de moeder van dit stel. Het gezin bestaat uit Vader, moeder, zoon en dochter. Ze kwamen weer in contact omdat ik ineens door de moeder gebeld werd. Ze had van mij gehoord en wilde graag wat antwoord op vragen. Ze had ook de hoop dat ik ze verder kon helpen. Ik heb waargenomen voor allereerst de moeder. Wat er zo aan haar scheelde. Maar kreeg al veel linken door met haar man en kinderen. Wel wist ik dat ik eerst de moeder zou moeten helpen om steeds verder met het gezin aan de gang te kunnen. Veel last van rug-, buik- en hoofdpijn. Veelal door de spanningen die alles met zich mee bracht en van alle indrukken die zo bij haar binnen kwamen. Ze wist wel dat ze ge´nteresseerd was in paranormale zaken en was ook al bij vele soorten therapeuten geweest. Maar overal liep ze tegen hetzelfde probleem op. Men wist veel over de kwalen te vertellen maar niets hielp. Doordat ik bij mensen altijd verder kijk dan wat ik daadwerkelijk voorgeschoteld krijg, wist ik dat de gezinsverwikkelingen zo waren verweven dat je niet precies meer wist wie nou welke kwaal had en wie waar last van had. De kwaal hebben en er last van hebben kan totaal door elkaar heenlopen. Door de zielsverwantschap binnen een gezin en de opofferingsgevoeligheid in het overnemen van elkanders gevoelens kan de situatie zich voordoen dat de gezinsleden elkanders symptomen vertonen van de kwalen die ze hebben.

In dit gezin heerste er dus rugpijn, buikpijn, hoofdpijn, ADHD, een versleten knie, vastzittende schouders, menstruatieklachten en overgevoeligheid voor voedingsmiddelen. Nadat ik de opofferingsgezinde moeder had geholpen met haar problemen en haar losgemaakt had van het gezin begonnen langzaam de oorzaken en gevolgen naar boven te komen. Het werd tijd om mezelf in het gezin te laten zien en me voor te stellen aan alle vier de gezinsleden. Vader stond sceptisch tegenover paranormaliteit maar liet moeder haar gang gaan. Moeder was compleet in de paranormale wereld. Kinderen wisten nog van niks. Ik ben toen gaan vertellen. Over dingen die ik had meegemaakt. Wat komische voorvallen die de een na de ander beaamde ook meegemaakt te hebben. Toen het niet meer op toeval leek begon de een na de ander in te zien dat we langzaam aan het spreken waren over zaken uit ieders verleden wat zij nog nooit met elkaar gedeeld hadden. Over dingen die ze hadden waargenomen, gezien zonder dat het door anderen gezien werd, gevoelens die ze niet konden plaatsen, en voorspellingen die ze hadden doorgekregen maar nooit hadden geuit. De onderdrukking van de waarnemingen begon nu los te komen en ze konden alle vier eindelijk open naar elkaar toe kijken van wat een openbaring. Zo kwam het gesprek op gang. Eenieder was doordrongen van paranormale gebeurtenissen. Het werd makkelijker voor me om verder te gaan. Toen begon ik te vertellen op wat er allemaal aan kwalen in het gezin aanwezig waren. Ik zei van tevoren ik noem geen namen. Maar jullie geven aan of je er ooit last van heb gehad of nog steeds last van hebt. Steeds kwamen de bevestigingen van twee van de vier gezinsleden, oftewel de opofferingsgezinden. Ik zei later van valt jullie niets op. Het zijn steeds dezelfde. De andere twee zeiden ook die twee klagen ook altijd over van alles. Ik zeg ohja. En hoe zal dat komen. Zullen we eens een spelletje doen. Ik ga nu hekken plaatsen tussen jullie. Ieder van jullie komt in een eigen kamer. Jullie merken niets van elkaar. Je voelt alleen jezelf en niet iemand anders. Ze voelden langzaam dat er een groot kruis in de kamer werd geplaatst en er veranderden dingen. Ik vroeg daarna. Wie heeft er last van zijn schouders, wie heeft er last van hoofdpijn en wie heeft er last van zijn knie. Het waren nu ook de niet klagers die last hadden van sommige dingen. Ik zeg en nu is het zoals pijn zou moeten zijn. Pijn is een signaalfunctie. Dat betekent dat je lichaam schreeuwt om aandacht. Nu zijn er twee mensen hier die graag alles van de ander overnemen om zo het leven lichter te maken. Het wordt ook wel liefde genoemd. Alleen is deze liefde niet zonder gevolgen. Wat gebeurt er als je een hele zere knie hebt en je voelt de pijn niet. Je gaat door en maakt het nog erger. Of je hebt hele erge hoofdpijn en die voel je niet omdat je zusje die heeft afgepakt. Dan ga je door en wordt de hoofdpijn van je zusje als maar erger. Wat als je bij de dokter komt voor een zere buik en hij ziet niets. Je hebt alleen de pijn maar niet de klachten. Degene die eigenlijk bij de dokter had moeten zitten, zit thuis zonder pijn. De dokter zegt dat er niets aan de hand is en jij vind dat je niet begrepen bent. Je vindt de dokter een slechte dokter en zoekt verder. Maar hoe zou jij het vinden als iemand een toneelspelletje zit op te voeren. Je kan het zien als liegen. Je zegt iets en het is niet waar. Kijk en dat gebeurde nu in jullie gezin. Mamma ging naar de dokter omdat pappa een zere knie had. Mamma ging paracetamol slikken omdat pappa hoofdpijn had. Of Jim had last van zijn buik als mamma ongesteld was. Nou Jim is pas 9 en kan nog niet ongesteld zijn. Beetje raar hŔ. En weten jullie ook waarom Jim altijd zo druk is en nooit stil kan zitten, zijn aandacht niet bij school kan houden en gaat trommelen als hij zijn zin niet krijgt. Omdat Pappa ADHD heeft. En daar moeten we aan gaan werken. Want Jim moet gewoon naar school kunnen want Jim vindt het zo raar dat hij eigenlijk een lief en rustig jongetje is terwijl hij altijd om een of andere reden druk moet doen.

Door dit bewustwordingsproces en te helpen bij de genezing zijn ze allemaal los van elkaar komen te staan. Ze nemen alleen van elkaar dingen over als het beter uitkomt maar geven zodra het weer kan dingen aan elkaar terug. Het kan dus ook makkelijk zijn. Maar je moet er bewust mee omgaan. Pappa weet nu dat hij zijn ADHD onder controle kan krijgen. Mamma wordt eindelijk geholpen bij de menstruatieklachten. De versleten knie van pappa wordt niet meer erger. Eindelijk is de huisarts ook tevreden omdat hij nu wat voor hun kan betekenen. Hij weet niet dat ik erbij betrokken ben. Daar is hij nog niet aan toe die huisarts. Ik laat hem nu in de waan dat hij veel bereikt heeft in dit gezin. Hij mag de oorzaken "vinden". De wereld is nog niet toe aan dit soort dingen. De reguliere medische wetenschap mag de eer hebben. Dat is mijn afspraak met de ouders en de mensen zelf. Laat gewoon de eer aan wie hem pakt. Ik zal hem niet pakken. Voor mij is jullie geluk het belangrijkste niet de eer en de glorie. Ik ga verder met mijn stille tocht.